ലഡുവും ജിലേബിയും

                        സ്കൂളിൽ പഠിക്കുന്ന കാലത്ത് ലഡുവും ജിലേബിയും കഴിക്കുവാൻ വളരെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. ചെറിയ കുട്ടികൾ ആയിരിക്കുമ്പോൾ മധുരത്തോട് എപ്പോഴും പ്രിയമായിരിക്കും. അവർക്ക് എപ്പോഴും മധുരം പുളി തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളോട് ആയിരിക്കും കൂടുതൽ താല്പര്യം. എന്റെ കുടുംബ വീടിന്റെ മുൻവശത്തായി ആകാശം തൊട്ടു നിൽക്കുന്ന ഒരു വലിയ പുളിമരം ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിൽ നിറയെ പുളി പിടിച്ചുനിൽക്കും. അത് കാണുന്നത് തന്നെ വളരെ സന്തോഷമായിരുന്നു. സ്കൂളിന് അവധി വരുന്ന സമയം ഈ പുളി മരത്തിന്റെ താഴെയായിരുന്നു താമസം. മരത്തിൽ ഊഞ്ഞാലുകെട്ടുക, ആടുക പാടുക കളിക്കുക തുടങ്ങിയവയൊക്കെ. രാവിലെ മുതൽ രാത്രി വരെയും പുളി തിന്നുക എന്നതായിരുന്നു പ്രധാനപ്പെട്ട ഹോബി. അതിനോടൊപ്പം തന്നെ മധുരപലഹാരങ്ങളും ലഡു ജിലേബിയും ആയിരുന്നു ഏറെ ഇഷ്ടം. എത്ര കഴിച്ചാലും മതിവരില്ലായിരുന്നു. അവസാനം ലക്ഷ്യം തന്നെ അതായിരുന്നു. ജോലി കിട്ടിയതിനുശേഷം വയറുനിറച്ച് ലഡുവും ജിലേബിയും കഴിക്കുക എന്നതായിരുന്നു ചെറുപ്പത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ലക്ഷ്യം. ആ ലക്ഷ്യത്തിന് മാറ്റം ഒന്നുമില്ല. ഇപ്പോഴും ലഡുവും ജിലേബിയും കഴിക്കുമ്പോൾ ചുറ്റുമുള്ളവർ പറയും എന്തിനാ ഇങ്ങനെ കഴിക്കുന്നത് മധുരമല്ലേ എന്ന്. അവർക്കറിയില്ലല്ലോ ഇത് ചെറുപ്പത്തിലേയുള്ള ജീവിതലക്ഷ്യങ്ങളിൽ ഒന്നാണെന്ന്.

വിദ്യാഭ്യാസം

                   

മനുഷ്യനെ മനുഷ്യനാക്കി മാറ്റുന്നത് വിദ്യാഭ്യാസത്തിലൂടെയാണ് . മൂല്യാധിഷ്ഠിത വിദ്യാഭ്യാസത്തിലൂടെ മാത്രമേ സമൂഹത്തിൽ മാറ്റം കൊണ്ടുവരാൻ സാധിക്കുകയുള്ളൂ . എല്ലാം മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ് . മാറ്റമില്ലാത്തതായി ഒന്നുംതന്നെയില്ല . പണ്ട് സ്കൂളുകളിൽ പഠിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നത് ഒരു യൂണിറ്റായി ആയിരുന്നു . അതായത് Teacher Centered എഡ്യൂക്കേഷൻ . ഇത് പരമ്പരാഗതമായി ചെയ്തുവരുന്ന വിദ്യാഭ്യാസം . എന്നാൽ ഇന്ന് അത് Child Centered വിദ്യാഭ്യാസത്തിലേക്ക് എത്തിയിരിക്കുന്നു . ഒരു ക്ലാസ്സിൽ 45 കുട്ടികളുണ്ടെങ്കിൽ ആ 45 കുട്ടികളെയും 45 യൂണിറ്റുകളായി മാറ്റിക്കൊണ്ടുള്ള വിദ്യാഭ്യാസം . അതുതന്നെയാണ് ഏറ്റവും അനുയോജ്യമായ സിസ്റ്റം . ഓരോ കുട്ടികളിലും വ്യത്യസ്തമായ കഴിവുകളാണ് ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്നത് അവയെ പുറത്തുകൊണ്ടുവരുന്നതാണ് യെധാർത്ഥ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ലക്‌ഷ്യം . മാത്രവുമല്ല ഇന്ന് നിരവധി ആധുനിക ഉപകരണങ്ങൾ എത്തിയിരിക്കുന്നു . കേരളത്തെ സംബന്ധിച്ച് പറയുകയാണെങ്കിൽ ഇൻഫർമേഷൻ ടെക്നോളജി ഓരോ ക്ലാസ്സുകളെയും മനോഹരമാക്കുന്നുണ്ട് . പാഠപുസ്തകങ്ങൾക്കും അപ്പുറമുള്ള അറിവുകളെ ശേഖരിക്കുന്നതിനാവശ്യമായ എല്ലാവിധ സജ്ജീകരണങ്ങളും ഇന്ന് govertnment സ്കൂളുകളിൽ ഉണ്ട് . കമ്പ്യൂട്ടർ , പ്രൊജക്ടർ , തുടങ്ങി നിരവധി ഉപകരണങ്ങൾ . ഇന്നത്തെ കുട്ടി പഠിക്കുകയാണെങ്കിൽ അത് സർക്കാർ സ്കൂളിൽ തന്നെ പഠിക്കണം 
 

ബ്ലോഗ് എഴുത്തു്

 ഫേസ്ബുക്കും ട്വിറ്ററും ഉൾപ്പെടെ എല്ലാ സോഷ്യൽ മീഡിയയും ആളുകൾ ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട് . വളരെ കുറച്ചു ആളുകൾ മാത്രം ഇന്നും ബ്ലോഗ് എഴുത്തിൽ തുടരുന്നുണ്ട് . ചിലപ്പോൾ ആരും വായിച്ചെന്നും വരില്ല. എന്നിരുന്നാലും ആ ഒരു പോസ്റ്റ് പബ്ലിഷ് ചെയ്യുമ്പോൾ മനസ്സിന് വല്ലാത്തൊരു തണുപ്പാണ് . എന്നെ എഴുതുവാൻ പ്രേരിപ്പിച്ച ഒരു മീഡിയയാണ് ബ്ലോഗർ . നിരവധി ബ്ലോഗുകൾ സെർച്ച് ചെയ്തുനോക്കുവാറുണ്ട് . വ്യത്യസ്തമായ അനുഭവങ്ങൾ ,യാത്രകൾ ,ചിത്രങ്ങൾ, അത്ഭുതങ്ങൾ ,അറിവുകൾ എല്ലാംകൊണ്ടും നിറഞ്ഞുകവിഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന ഒരു സോഷ്യൽ മീഡിയ ആണ് ബ്ലോഗർ . പക്ഷെ ഇന്നത്തെകാലത്തു ബ്ലോഗർ നെ എല്ലാവരും മറന്നിരിക്കുന്നു . പക്ഷെ ഇന്നും നമ്മൾ ഗൂഗിളിൽ തിരയുമ്പോൾ ആദ്യം ഓടിയെത്തുന്നത് ബ്ലോഗർ തന്നെയാണ് .

മുഗു

കാസറഗോഡ് മുണ്ടിയതടുക്കയിലാണ് ആദ്യമായി ജോലി ലഭിക്കുന്നത് അച്ഛനോടൊപ്പം ജി. ജെ. ബി. എസ് മുഗുവിലേക്ക് ആദ്യമായി എത്തുന്നത്. കാസറഗോഡ്‌നിന്നും ഒരുപാട് ദൂരമുണ്ട്. നിരവധി ഗ്രാമങ്ങൾ പിന്നിട്ടുകൊണ്ടായിരുന്നു അവിടേക്കുള്ള ബസ് ഓടിയിരുന്നത്. ആലപ്പുഴയുടെ പച്ചപ്പോ കൂടുതൽ മനോഹാരിതയോ അവിടെയുള്ള പ്രദേശങ്ങളിൽ കാണുവാൻ സാധിക്കുകയില്ല പക്ഷെ തരിശായി കിടക്കുന്ന ദീർഘമായ ദൂരത്തിൽ നീണ്ടുകിടക്കുന്ന പ്രകൃതിയുടെ കരിങ്കല്ലുകൾ പാകിയ ആ പ്രദേശത്തിന് ഒരു പ്രത്യേക സൗന്ദര്യമാണ്. ജി. ജെ. ബി. എസ് മുഗുവിൽ ജോയിൻ ചെയ്യുമ്പോൾ അവിടുത്തെ ഹെഡ് മാസ്റ്റർ ഷീല ടീച്ചർ ആയിരുന്നു. പ്രമോദ് മാസ്റ്റർ, ശ്രീലേഷ് മാസ്റ്റർ തുടങ്ങിയ അധ്യാപകരും അന്ന് അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. മുണ്ടിയത്തടുക്കവരെയാണ് ബസ് സർവീസ് ഉള്ളത് അവിടെനിന്നും സ്കൂളിലേക്ക് നടക്കണം. ഒരു കുന്നിറങ്ങി താഴേക്ക്‌ വരണം. മൊട്ടക്കുന്നിനരികിലൂടെ ഒരു ചെറിയ റോഡ് കാണാം ആ റോഡ് ഒരു കാടുനിറഞ്ഞ പ്രദേശത്തുകൂടി കടന്ന് നേരെ സ്കൂളിലേക്കാണ് എത്തുന്നത്.

ഓട് പാകിയ ഒരു കെട്ടിടം. ഒരുപാട് പഴക്കം സ്കൂളിന് ഉണ്ടെങ്കിലും വളരെ വൃത്തിയോടുകൂടി സ്കൂൾ കെട്ടിടം സംരക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു. സ്കൂളിന് തൊട്ടടുത്തായി ഒരു മാവുണ്ട്. ഞാൻ സ്കൂളിലേക്ക് എത്തുമ്പോൾ ആ മാവ് പൂത്തുനിൽക്കുകയായിരുന്നു. സ്കൂളിന്റെ മുൻവശത്തായി നിറയേ പപ്പായ വളർന്നുനിൽപ്പുണ്ട്. ചില സമയങ്ങളിൽ ഉച്ചക്ക് ഭക്ഷണത്തിനോടൊപ്പം പപ്പായ വച്ച് കറിയുണ്ടാക്കാറുണ്ട്. അവിടെ ഭക്ഷണം വയ്ക്കുന്ന സ്ത്രീയുടെ പേര് എനിക്ക് കൃത്യമായി അറിയില്ല. അക്കൻ എന്നാണ് എല്ലാവരും വിളിക്കുന്നത്‌. വളരെ മനോഹരമായി ഭക്ഷണം പാചകം ചെയ്യും. വളരെ കുറച്ച് കുട്ടികൾ മാത്രമാണ് ഈ സ്കൂളിൽ പഠിക്കുന്നത്. നാട്ടുകാർ വളരെ നല്ല രീതിയിൽ സ്കൂളിനെ സപ്പോർട്ട് ചെയ്യാറുണ്ട്. ഇവിടെ preprimary ക്ലാസ്സും ഉണ്ട്. അന്ന് അവിടെ kg ക്ലാസ്സുകളിൽ പഠിപ്പിച്ചിരുന്നത് ശ്വേത ടീച്ചർ ആയിരുന്നു.

ഞങ്ങൾ അധ്യാപകരെല്ലാവരും കൂടി ഒരുമിച്ച് അവിടെ കൃഷിയൊക്കെ ചെയ്തിരുന്നു ചീരയും വെണ്ടയും ഒക്കെ വളരെ രസകരമായിരുന്നു കുറച്ചുനാളത്തെ അവിടെയുള്ള ജീവിതം. ആ സ്കൂളിലെ എന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്തായിരുന്നു പ്രമോദ് മാസ്റ്റർ. വളരെ കുറച്ച് നാളത്തെ പരിചയം കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ വളരെ അടുത്തു.

GJBS MUGU

പറഞ്ഞു വന്നപ്പോൾ ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും Dr A. P. J Abdul kalaminte ആരാധകരാണ്. എന്നേക്കളൊരുപക്ഷെ കലാമിനെ സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരു നിഷ്‌ക്കളങ്കനായ അധ്യാപകൻ. ആളൊരു രസികൻ കൂടിയാണ്. അദ്ദേഹം കാണാത്ത സിനിമകൾ ഇല്ലെയെന്നുതന്നെ പറയാം. ഞങ്ങളുടെ പൊതുവെയുള്ള ഒരു സ്വഭാവമാണ് സിനിമാ ഡയലോഗ്കൾ പരസ്പരം പറഞ്ഞ് ആസ്വദിക്കുക.കൂടുതലും പഴയ സിനിമകൾ ആയിരുന്നു ഞങ്ങൾക്ക് താൽപ്പര്യം. മാത്രവുമല്ല അദ്ദേഹം വളരെ മനോഹരമായി പാടാറുണ്ട്. മയാമജ്ഞലിൽ എന്ന് തുടങ്ങുന്ന ഗാനം അതിമനോഹരമായി അദ്ദേഹം പാടും. അങ്ങനെ ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പാട്ടുകളുടെ ആരാധകനായിമാറി. തിരിച്ച് നാട്ടിലെത്തുമ്പോഴും അദ്ദേഹത്തെ വിളിച്ച് പാട്ട് പാടിക്കുക എന്റെയൊരു ശീലമായി മാറി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാഴ്ച്ചപ്പാടുകൾ വ്യത്യസ്തമാണ്. അദ്ദേഹം എല്ലാ ദിവസവും മഹാന്മാരുടെ ചിന്തകൾ നോട്ടീസ് ബോർഡിൽ തൂക്കിയിടാറുണ്ട്. ചിന്തകൾ ധാരാളമായി കുട്ടികൾ വായിക്കുകയും അത് നോട്ട് ബുക്കിൽ എഴുതിക്കൊണ്ട് പോകാറുമുണ്ട്. അത് കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് വളരെ സന്തോഷമാകാറുണ്ട്.

അന്ന് എനിക്ക് പഠിപ്പിക്കാൻ സാധിച്ച കുറച്ച് കുട്ടികളെ ഞാൻ ഇന്നും ഓർക്കുന്നു. അവർ ഇപ്പോൾ വളർന്നു വലുതായിട്ടുണ്ടാവും. എന്നെങ്കിലും ഒരിക്കൽ എവിടെയെങ്കിലും വെച്ച് കണ്ടുമുട്ടുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു..

ഗൂഗിൾ ൽ ചെന്ന് മുഗുവിലെ മുത്തുകൾ എന്ന് ടൈപ്പ് ചെയ്താൽ കൂടുതലായും സ്കൂളിനെക്കുറിച്ചറിയാം. മുഗു എന്നെ സംബന്ധിച്ച് വളരെ വ്യത്യസ്തമായ അനുഭവങ്ങൾ നൽകിയ സ്കൂളാണ് 

സഹായി

വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ഒരു യാത്രയിൽ തൃശൂർ ൽ നിന്നും നാട്ടിലേക്ക് പോകുകയായിരുന്നു. എറണാകുളത്തേക്കുള്ള ബസ് ആയിരുന്നു അന്ന് ലഭിച്ചിരുന്നത്. ദീർഘനേരത്തെ യാത്രയ്ക്ക് ശേഷം ബസ് എറണാകുളം ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ എത്തി. രാവിലത്തെ യാത്രയിൽ വളരെ ക്ഷീണിതനായിരുന്നു. നേരത്തെ റൂമിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയതിനാൽ ഭക്ഷണം കഴിക്കുവാൻ സാധിച്ചിരുന്നില്ല. എറണാകുളം എത്തിയപ്പോഴാണ് ഞാൻ മനസ്സിലാകുന്നത് എന്തോ കാരണംകൊണ്ട് ഹർത്താലാണ്. ബസ് കൾ ഒന്നുംതന്നെയില്ല. എല്ലാ സ്ഥലങ്ങളും കടകളും പൂട്ടിയിരിക്കുന്നു. കുടിക്കാൻ ഒരുതുള്ളി വെള്ളംപോലുമില്ല. ഞാൻ ksrtc സ്റ്റാൻഡിൽ ഒരു ചെറിയ കസേരയിൽ ഇരുന്നു. വിശപ്പ് കാരണം കണ്ണ് കാണാൻ സാധിക്കാതെയായി. ബസ് സ്റ്റാൻഡിന്റെ അകത്തു ഒരു കടയുടെ ഷട്ടർ തുറന്നു. ഞാൻ പതുക്കെ അങ്ങോട്ടേക്ക് പോയി. ആ ഒരു കടയിൽ ഒരു കുല ഏത്തപ്പഴം തൂക്കിയിട്ടിരിക്കുന്നു. ഞാൻ വില ചോദിച്ചു. ഒരു ഏത്തപ്പഴത്തിന് അറുപതു രൂപ. വേറെ നിവർത്തിയില്ലാതെ വാങ്ങാനൊരുങ്ങിയപ്പോഴേക്കും മറ്റാരോ വന്നു അതുമുഴുവൻ കൊണ്ടുപോയിരുന്നു. എന്തുചെയ്യണമെന്നറിയാതെ വീണ്ടും കസേരയിൽ ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു. അങ്ങനെയിരിക്കെ ഞാൻ ദൂരേക്ക് നോക്കി. ബസ് സ്റ്റാൻഡിന്റെ അടുത്തുള്ള ഒരു ചെറിയ പാലത്തിൽ ഒരു 19 വയസ് തോന്നിപ്പിക്കുന്ന ഒരാൾ നിൽക്കുന്നു. ഞാൻ പതുക്കെ അങ്ങോട്ടേക്ക് നടന്നു. എന്നെ കണ്ടുകൊണ്ടു ചെറിയ പുഞ്ചിരിയോടെ എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. ഞങ്ങൾ പരസ്പരം പരിചയപ്പെട്ടു. പറഞ്ഞുവന്നപ്പോൾ എന്റെ നാടിന്റെ അടുത്തുള്ള ഒരു ദേശക്കാരനാണ്. ഞങ്ങൾ ആദ്യമായാണ് പരസ്പരം കാണുന്നത്. ഏതോ ഒരു ഇന്റർവ്യൂ ന് വേണ്ടി എറണാകുളത്തു എത്തിയതാണ്. ഞങ്ങൾ പരസ്പരം സംസാരിച്ചിരുന്നു. പെട്ടന്ന് ഒരു തിരുവനന്തപുരം ബസ് സ്റ്റാൻഡിലേക്കു വന്നു ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ബസിലേക്കോടിക്കയറി സീറ്റ്‌ പിടിച്ചു. അടുത്തടുത്ത സീറ്റിൽ ഇരുന്നു. എന്റെ കയ്യിൽ കുടിക്കാനൊന്നുമില്ല കഴിക്കക്നൊന്നുമില്ല വിശന്നു കുടൽ കരിയുന്നു. പെട്ടന്ന് എന്റെ കൂടെയുള്ള സുഹൃത്ത് അവന്റെ ബാഗ് തുറന്നു എന്നിട്ട് അവന്റെ കൈവശമുണ്ടായിരുന്ന ഒരു കേക്ക് രണ്ടു കഷ്ണങ്ങളാക്കി ഒരു പീസ് എനിക്ക് നേരെ നീട്ടി. അവൻ എന്നോട് പറഞ്ഞു ഇനിയും ഒരുപാട് യാത്ര ചെയ്യാനുള്ളതല്ലേ കഴുക്കു എന്ന്. ഞാൻ അവന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും ആ കേക്ക് വാങ്ങിക്കഴിച്ചു. നല്ല വിശപ്പുള്ളതിനാലാവാം എനിക്ക് വളരെ രുചികരമായി തോന്നി. അതിനുശേഷം ക്ഷീണം കൊണ്ട് ഞാൻ ഉറങ്ങി. വൈകുന്നേരം ഞങ്ങൾ നാട്ടിൽ എത്തി.

ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ബൈ പറഞ്ഞു പിരിഞ്ഞു നമ്പർ വാങ്ങുകയും ചെയ്തു. അന്ന് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി. വയറുവിശന്നിരിക്കുന്ന എന്നെ മനസ്സിലാക്കി എന്റെ മുന്നിലേക്ക്‌ ഭക്ഷണം നീട്ടാൻ കാണിച്ച ആ മനസ്സ്... അതാണ് നമുക്കെല്ലാവർക്കും വേണ്ടത്..ഞങ്ങൾ നാളുകൾക്കു ശേഷം വാട്സ്ആപ്പ് ൽ മെസ്സേജ് ചെയ്തിരുന്നു. ഇപ്പോൾ എന്റെ ഫോൺ മാറിയപ്പോൾ അവന്റെ നമ്പർ എന്റെകയ്യിൽ നിന്നും നഷ്ടമായി. എന്നെങ്കിലും കണ്ടുമുട്ടുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.....

ജോലി

നിരവധി കാര്യങ്ങൾ ചെയ്തുതീർക്കുവാനുണ്ട് . എങ്ങനെ ചെയ്യണമെന്ന് ഒരുതരത്തിലുള്ള idea യും കിട്ടുന്നില്ല . എന്നിരുന്നാലും എനിക്ക് ചെയ്തുതീർക്കേണ്ടതുണ്ട് . ജോലികൾ കൂട്ടിവയ്ക്കുന്നതിനാൽ എല്ലാം കുന്നുകൂടുകയാണ് . അതിന് ഒരുവഴിമാത്രമേയുള്ളു . ഓരോ വർക്കുകളും ചെയ്തുതീർക്കുക .ചില സമയങ്ങളിൽ നമ്മൾ ആക്റ്റീവ് ആയി പ്രവർത്തിക്കാറുണ്ട് .ചിലപ്പോൾ നമുക്കതിന് സാധിക്കാതെ വരുന്നു . എനിക്ക് തോന്നുന്നു യാത്രകൾ അതിനുപറ്റിയ നല്ല മരുന്നാണെന്ന് . എന്തായിരുന്നാലും ശരീരത്തിനും മനസ്സിനും വിശ്രമം അത്യാവശ്യമാണെന്ന് തോന്നുന്നു . കുളത്തിൽ കല്ലുകൾ എറിയാതെയിരിക്കുമ്പോൾ മാത്രമാണല്ലോ കുളത്തിലെ വെള്ളം തെളിയുന്നതും അതിൻ്റെ നടുഭാഗം കാണുവാൻ സാധിക്കുന്നതും .

അദ്ധ്യാപകദിനം

                                           

                  ഇന്ന് സെപ്റ്റംബർ 5 അധ്യാപക ദിനം. എന്നെ പഠിപ്പിച്ച  എന്റെ ഗുരുക്കന്മാരെ വളരെ സ്മരണയോടുകൂടി ഞാൻ ഓർക്കുന്നു. ഓരോ കുട്ടിയുടെ ജീവിതത്തിലും അവരെ കൈ പിടിച്ചു നടത്തുവാൻ ഒരു അധ്യാപകൻ ഉണ്ടാവും അധ്യാപകരുടെ കടമ വളരെ വലുതാണ്. ഓരോ ആളുകളുടെ ചിന്തകളിലൂടെയും ഒരു അധ്യാപകൻ എന്നും കടന്നു പൊയ്ക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഓരോ വ്യക്തികളുടെ ഉള്ളിലും അവനെ സ്വാധീനിച്ച ഒരു അധ്യാപകൻ ഉണ്ടായിരിക്കും. ഒരു അധ്യാപകൻ വിചാരിച്ചാൽ ഒരു കുട്ടിയെ വളർത്തുവാനും തളർത്തുവാനും സാധിക്കും. എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഒരു ഉദാഹരണം ഞാൻ പറയാം. ഞാൻ ക്ലാസിലെ ഒരു ആവറേജ് ആയ അല്ലെങ്കിൽ ആവറേജ് ലും താഴെയുള്ള ഒരു വിദ്യാർഥിയായിരുന്നു. ഒന്നുമുതൽ പത്തുവരെയുള്ള എന്റെ വിദ്യാർത്ഥി ജീവിതത്തിൽ ധാരാളം അധ്യാപകർ കടന്നു പോകുന്നുണ്ട് അതിൽ കുറച്ചു പേർ മാത്രമേ എന്നെ സ്വാധീനിച്ചിട്ടുള്ളൂ. അധ്യാപകരുടെ ഒരു നല്ല വാക്ക് കേൾക്കുവാനായി ഒരുപാട്

കൊതിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ എനിക്ക് സ്കൂളിൽ നിന്നും ലഭിച്ചിരുന്നില്ല. അങ്ങനെ കാലങ്ങൾ കടന്നുപോയി പത്താം ക്ലാസ് വിദ്യാഭ്യാസം കഴിഞ്ഞു. പുതിയ ഒരു സ്കൂളിലേക്ക് പ്രവേശനം നേടി. അവിടെ ധാരാളം അധ്യാപകർ ഉണ്ട്. ഞങ്ങൾ ധാരാളം കുട്ടികളുണ്ട് വ്യത്യസ്ത ജീവിത സാഹചര്യങ്ങളിൽ നിന്നും വരുന്നവർ. പഴയ ഒരു വിദ്യാഭ്യാസ  രീതി നമുക്ക് കണ്ടു മനസ്സിലാക്കാം. ക്ലാസിലെ അധ്യാപകർ  സാധാരണയായി പഠിക്കുന്ന കുട്ടികളെ മാത്രം മുന്നിലേക്ക് ഇരുത്തുമായിരുന്നു . പത്താം ക്ലാസ്സ് വരെ ഞാൻ അങ്ങനെ ആയിരുന്നു ഏറ്റവും പുറകിലത്തെ ബെഞ്ചിൽ ഒട്ടും പഠിക്കാത്ത അല്ലെങ്കിൽ പഠിക്കാൻ അറിയാത്ത കുട്ടികളോടൊപ്പം ഇരിക്കുമായിരുന്നു. പക്ഷേ അവിടെ വളരെയധികം സമാധാനം ലഭിച്ചിരുന്നു. പഠിക്കുന്ന കുട്ടികളെ അധ്യാപകർ അഭിനന്ദിക്കുമ്പോൾ ഞങ്ങളെ അന്യഗ്രഹജീവികളെ പോലെയായിരുന്നു പരിഗണിച്ചിരുന്നത്. അങ്ങനെയും ഒരു കാലമുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ഈ ഒരു പുതിയ സ്കൂളിലെത്തിയപ്പോൾ ഞങ്ങളെ എല്ലാവരെയും റൊട്ടേഷൻ ചെയ്തിരുത്താൻ തുടങ്ങി. അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ ക്ലാസ്സിൽ വളരെ വലിയ സ്വാതന്ത്ര്യം അനുഭവപ്പെട്ടു. എല്ലാ മേഖലകളിൽ നിന്നും വരുന്ന കുട്ടികളുമായും സഹകരിക്കുവാനും സംസാരിക്കുവാനും ഇടപഴകാനും ആശയങ്ങൾ കൈമാറുവാനും ഒക്കെ സാധിച്ചു. പഠിക്കുന്നവർ പഠിക്കാത്തവർ എന്നുള്ള ഒരു താരതമ്യം പാടെ ഒഴിവായി. പഠിക്കുന്ന കുട്ടികൾ പഠിക്കാത്ത കുട്ടികളെ സഹായിക്കാൻ തുടങ്ങി പരസ്പരം സഹകരിക്കുവാനും പറഞ്ഞു കൊടുക്കുവാനുള്ള മനോഭാവം വളരുവാനും തുടങ്ങി. എന്റെ പത്താംക്ലാസിലെ മാർക്കുകൾ എല്ലാം വളരെ കുറവാണ്. ഞാനന്ന് തീരുമാനിച്ചിരുന്നു എനിക്കൊന്നും ഒരിക്കലും പഠിക്കുവാൻ സാധിക്കില്ല എന്ന്. അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരു ദിവസം എന്റെ ക്ലാസിലേക്ക് രസതന്ത്രം പഠിപ്പിക്കുന്ന അധ്യാപകൻ വന്നു. പുതിയ പുതിയ ഓരോ വിഷയങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കുവാൻ തുടങ്ങി. ക്ലാസ്സുകൾ വളരെ രസകരമായിരുന്നു എങ്കിലും എങ്ങനെ പഠിക്കണം എങ്ങനെ  മനസ്സിലാക്കണം എന്നുള്ള ഒരു ഗ്രാഹ്യം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എല്ലാദിവസവും ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞതിനുശേഷം അടുത്തദിവസം പഠിപ്പിച്ച വിഷയങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചോദ്യം ചോദിക്കുകയാണ് അദ്ധ്യാപകന്റെ രീതി. അങ്ങനെ ഒരു ദിവസം സാർ എന്നോട് ചോദ്യം ചോദിച്ചു. എനിക്ക് ഉത്തരം പറയുന്നതിനിടയിൽ മറന്നുപോകുന്ന ഒരു സ്വഭാവമുണ്ട്. ഞാൻ എനിക്ക് പറയാവുന്ന രീതിയിൽ പരമാവധി ഉത്തരം പറയാൻ ശ്രമിച്ചു. സാർ അവിടെ തന്നെ നിന്നു. എനിക്ക് ഉത്തരം പറയുവാനുള്ള എല്ലാവിധ സമാധാനവും സാർ നൽകി. അങ്ങനെ ഞാൻ ഒരു വിധം ഉത്തരം പറഞ്ഞു. പെട്ടെന്നുതന്നെ അധ്യാപകന് തോളത്തു തട്ടി എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു വെരി ഗുഡ്..................... ഇരിക്കൂ എന്ന് പറഞ്ഞു. ഞാൻ പെട്ടെന്ന് ചുറ്റും ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. കാരണം എനിക്ക് തന്നെ വിശ്വാസം വരുന്നില്ല ഉത്തരം ഞാൻ തന്നെയാണോ പറഞ്ഞത് എന്ന്? എന്റെ കയ്യിലെ രോമങ്ങൾ ഒക്കെ എഴുന്നേറ്റുനിന്നു . പിന്നീടങ്ങോട്ട് എനിക്ക് പഠിക്കുവാനുള്ള ഒരു ആഗ്രഹം വളർന്നു. വലിയ മിടുക്കനായ ഒരു സ്റ്റുഡന്റ് ആവാൻ എനിക്ക് സാധിക്കില്ല എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലാക്കാൻ സാധിച്ചു. അങ്ങനെ ഒരു മീഡിയം ലവലിൻ എനിക്ക് പ്ലസ് ടു പാസാവാൻ സാധിച്ചു. അന്ന് ഞാൻ മനസ്സിൽ കുറിച്ചിട്ടു ഒരു അദ്ധ്യാപകൻ വിചാരിച്ചാൽ ഒരു കുട്ടിയെ വളർത്തുവാനും തളർത്തുവാനും സാധിക്കുമെന്ന്. എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒന്നു മുതൽ പ്ലസ് ടു വരെ കിട്ടിയ വിദ്യാഭ്യാസത്തിൽ എനിക്ക് ഏറ്റവും കൂടുതൽ പ്രയോജനം നൽകിയത് പ്ലസ് വൺ പ്ലസ് ടു ക്ലാസ്സുകളിലെ വിദ്യാഭ്യാസമായിരുന്നു. ഞാൻ വളരെ ഉൾവലിഞ്ഞ ജീവിക്കുന്ന ഒരു പ്രകൃതക്കാരനായിരുന്നു. എന്നാൽ എന്റെ ഈ രണ്ടു വർഷത്തെ പഠനം എന്നെ വളരെയധികം സ്വാധീനിച്ചു. ജീവിതത്തിൽ എങ്ങനെയെങ്കിലുംനല്ല ഒരു ജോലിക്ക് കയറണമെന്നും നല്ല ഒരു വ്യക്തിയായി മാറണമെന്നും. എന്നെ പഠിപ്പിച്ചു തന്നത് ആ ഒരു വിദ്യാലയമാണ്. ആ സ്കൂളിലെ ഓരോ അധ്യാപകരും കുട്ടികളെ നന്മയിലേക്കും ജീവിതത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സാധ്യതകളിലേക്ക് എത്തിക്കുവാൻ എല്ലാവിധ ഗൈഡൻസ് കളും നൽകുന്നുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായിട്ടാണ് ഞാൻ മോട്ടിവേഷൻ ക്ലാസുകത കേൾക്കുന്നത്. മഹാന്മാരുടെ കഥകളും ചരിത്രവും വിജയികളുടെ ചിന്തകളും അനുഭവ പാഠവവും എല്ലാം എനിക്ക്  സ്കൂളിൽ  നിന്നും ലഭിച്ചു.... പിന്നീട് എന്നെ ജീവിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചത്എന്റെ സ്കൂളിൽ നിന്ന് കിട്ടിയ എന്റെ അദ്ധ്യാപകരിൽ നിന്ന് കിട്ടിയ ഊർജ്ജം നിറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ആയിരുന്നു. ഇന്നും അധ്യാപകർ ഞങ്ങൾക്ക് വേണ്ടുന്ന നിർദേശങ്ങൾ നൽകാറുണ്ട്. ഇന്ന് ഞാനും ഒരു അധ്യാപകനാണ്. എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഇത്രയുംകാലം ഉണ്ടായ അനുഭവത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് എനിക്കിന്ന് കുട്ടികളോട് സംവദിക്കാൻ സാധിക്കുന്നത്.........

 എല്ലാവർക്കും നന്മ നിറഞ്ഞ ഒരു അധ്യാപക ദിനം ആശംസിക്കുന്നു.........

എൻ. എസ്. എസ്. കോളേജ് നിലമേൽ

എന്റെ ഡിഗ്രി പരീക്ഷ എൻ.എസ്.എസ് കോളേജ് നിലമേൽ ആയിരുന്നു. കേരള യൂണിവേഴ്സിറ്റിയുടെ പ്രൈവറ്റ് രജിസ്ട്രേഷൻ വഴിയായതിനാൽ എക്സാമിനേഷൻ സെന്ററുകൾ എല്ലാവർക്കും വ്യത്യസ്തമാണ്. അങ്ങനെ ഞാൻ പരീക്ഷ എഴുതുവാനായി നിലമേൽ ജംഗ്ഷനിൽ എത്തി. അവിടെ നിന്നും കുറച്ചു ദൂരം നടക്കുവാനുണ്ട്. ഞാൻ അവിടേക്ക് പതുക്കെ നടന്നു. പരീക്ഷയായതിനാൽ ഞാൻ അല്പം നേരത്തെ ആണ് കോളേജിലേക്ക് എത്തിയിരിക്കുന്നത്. കോളേജിൽ ആരും എത്തിയിട്ടില്ല. വലിയ ഒരു കയറ്റം കയറി വേണം കോളേജിലേക്ക് എത്താൻ. രാവിലെ ആയതിനാൽ മഞ്ഞ് ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ പതുക്കെ കയറ്റം കയറി മുകളിലേക്ക് എത്തി. വലിയ ഒരു ഗ്രൗണ്ട് ആണ്. അവിടെ നിന്നും നോക്കിയാൽ കോളേജ് കാണുവാൻ സാധിക്കും. ഞാൻ ചുറ്റും നോക്കി ഗ്രൗണ്ടിനു ചുറ്റും കുന്നും മലകളും നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു. പ്രകൃതിയുടെ മടിത്തട്ടിൽ ആണ് കോളേജ് നിൽക്കുന്നതെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. രാവിലെ ഏഴര ആയതിനാലാവാം ആരും തന്നെ എത്തിയിട്ടില്ല. സാധാരണയായി പരീക്ഷയ്ക്ക് എട്ടര ഒമ്പതു മണി ഒക്കെ ആകുമ്പോൾ ആണ് കുട്ടികൾ എത്താറുള്ളത്. ഞാൻ അല്പം ദൂരെ നിന്നും വരുന്നതിനാൽ നേരത്തെ എത്തി. ഞാൻ ആദ്യമായാണ് എൻഎസ്എസ് കോളേജ് നിലമേലിലേക്ക് എത്തുന്നത്. ഗ്രൗണ്ടിന് മുന്നിലുള്ള ഒരു മരത്തിന്റെ തണലിൽ ഞാനിരുന്നു അവിടെനിന്നും ദൂരേക്ക് നോക്കിയാൽ കുന്നുകൾ കാണുവാൻ സാധിക്കും. കുന്നുകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട ആണ് കോളേജ് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. അതിമനോഹരമായ ഏകാന്തത ഞാൻ അവിടെനിന്നും അനുഭവിച്ചു. പ്രകൃതിയും ഞാനും മാത്രം. മനോഹാരിതയുടെ ഏറ്റവും വലിയ അനുഭവം. ഞാൻ അവിടെനിന്നും  കുന്നിൻചരിവുകളിലേക്ക്നോക്കി.

 ആകാശവും കുന്നുകളും തമ്മിൽ സംസാരിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നുന്നു. അൽപനേരം അതിമനോഹരമായ കാഴ്ച കണ്ടു ഞാൻ നിന്നു. ഇവിടെ ഒരു മനോഹരമായ ഒരു വൃക്ഷമുണ്ട് അതിന്റെ ചുവട്ടിലിരുന്നു കൊണ്ടാണ് ഞാൻ പഠിക്കുന്നത്. ഏകാന്തത ഞാൻ വളരെയധികം ഇഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ട്. രാവിലെ ആയതിനാൽ പക്ഷികളുടെ മനോഹരമായ ശബ്ദവും പ്രകൃതിയുടെ പച്ചപ്പും ആസ്വദിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. കോളേജ് പ്രകൃതിയോട് ചേർന്നാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്. വാഹനങ്ങളുടെ ഒന്നും ശബ്ദം ഈയൊരു ഭാഗത്ത് കേൾക്കാൻ സാധിക്കാത്തത് കൊണ്ട് തന്നെ മനസ്സിന് വലിയൊരു ആശ്വാസമാണ്.  അൽപ്പനേരം ഈ മനോഹരമായ കാഴ്ചകൾ ആസ്വദിച്ചു കൊണ്ട് അവിടെ ഇരുന്നു. കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കുട്ടികളും അധ്യാപകരും കോളേജിലേക്ക് വരുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. അങ്ങനെ പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞു. ഇപ്പോഴും ഞാൻ ആ വഴി സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ. കോളേജും പ്രകൃതിയും മരങ്ങളുമൊക്കെ ഞാൻ ഓർക്കാറുണ്ട്. അന്നത്തെ ആ പ്രഭാതം ഇന്നും എന്റെ മനസ്സിൽ ഉണ്ട്. 

കൊറോണക്കാലം

എല്ലാ മനുഷ്യർക്കും പ്രയാസങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കികൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു കാലഘട്ടത്തിലൂടെയാണ് നമ്മൾ കടന്നു പൊയ്ക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് . എല്ലാവരും സാമ്പത്തികമായും മാനസികമായും വളരെയധികം തളർന്നു നിൽക്കുന്ന ഒരു അവസ്ഥയിലാണ്. ഏറ്റവും വലിയ പ്രയാസം എന്നത് സ്കൂളുകൾ തുറന്നു പ്രവർത്തിക്കുന്നില്ല എന്നുള്ളതാണ്. ഈയൊരു സാഹചര്യത്തിൽ അത് വളരെ പ്രയാസം ഉണ്ടാക്കുന്നതാണെന്ന്എല്ലാവർക്കുമറിയാം. കൈറ്റ് വിക്ടേഴ്സ് ലൂടെയാണ് ക്ലാസുകൾ നടന്നുവരുന്നത്. എല്ലാവരും വീട്ടിൽ ഇരിക്കുന്ന ഒരു സാഹചര്യം ഉണ്ടായപ്പോൾ ആളുകൾ പല പല മേഖലകളിലേക്ക് ഇറങ്ങിത്തിരിക്കാൻ ആരംഭിച്ചു. ഞാനും വീട്ടിൽ ഇരുന്നപ്പോൾ നിരവധി കാര്യങ്ങൾ പരീക്ഷിക്കുവാൻ തീരുമാനിച്ചു. അതിലൊന്നാണ് കൃഷി. ഒരുപാട് സ്ഥലം ഒന്നുമില്ല എങ്കിലും. ഉള്ള സ്ഥലത്ത് വളരെ ലളിതമായ രീതിയിൽ പച്ചക്കറികൃഷി ചെയ്യുവാൻ ആരംഭിച്ചു. എങ്ങനെ കൃഷി ചെയ്യാം എന്നതിനെക്കുറിച്ച് അറിയില്ല. എന്നിരുന്നാലും കൃഷി ചെയ്യുവാൻ ആരംഭിച്ചു. വിവരസാങ്കേതികവിദ്യ വളരെയധികം നമ്മളെ സഹായിക്കുന്നുണ്ട്. താഴെ ചിത്രത്തിൽ കാണുന്നതുപോലെ പയർ, ചീര തുടങ്ങിയ വീട്ടിൽ കൃഷി ചെയ്യാൻ സാധിക്കുന്ന  നിരവധി പച്ചക്കറികൾ ഞങ്ങൾ കൃഷിചെയ്ത് ഉണ്ടാക്കി.

ഒരുപാടൊന്നും ഇല്ലാ എങ്കിലും ഒരു വീടിന് വേണ്ടെന്ന് അത്യാവശ്യം പച്ചക്കറികൾ വീടിന്റെ മുറ്റത്തു നിന്നു തന്നെ നിർമ്മിച്ചെടുക്കാൻ സാധിച്ചു. അത് വളരെയധികം സന്തോഷം നൽകുന്ന ഒരു കാര്യം തന്നെയാണ്. ഇത്തരത്തിൽ എല്ലാവരുടെയും വീടുകളിലുംഇതുപോലെ പച്ചക്കറി കൃഷി ചെയ്യാൻ സാധിക്കുന്നതാണ്. അതിന് ശാസ്ത്രീയമായ വിജ്ഞാനം വേണമെന്ന് നിർബന്ധമില്ല. ഏതൊരാൾക്കും പരീക്ഷിക്കാവുന്നതാണ്. ഞാൻ ഗ്രോബാഗിൽ ആണ് കൂടുതലായും കൃഷി ചെയ്തത്. പച്ചക്കറികളുടെ കൂടുതൽ ചിത്രങ്ങൾ എനിക്ക് ശേഖരിക്കുവാൻ സാധിച്ചിട്ടില്ല.

ആദ്യം കരുതിയത് ഇത് വളർന്നുവരാൻ വളരെ പ്രയാസകരമാകുമെന്നായിരുന്നു. എന്നാൽ വളരെ ഭംഗിയായി തന്നെ വളർന്നു വലുതാവുകയും ഇതിൽ പയർ  പിടിക്കുകയും ചെയ്തു. അതുപോലെ തന്നെയാണു ചീരയും. പറമ്പിൽ ചീര നടുന്ന അതിനേക്കാൾ ഏറ്റവും നല്ലത് ഗ്രോ ബാഗിൽ നടന്നതാണ്. ഒരു നാല് പേരടങ്ങുന്ന ഒരു കുടുംബത്തിന് അത്യാവശ്യം വേണ്ടുന്ന ചീരക്കറിക്ക് ഒരു നാല് ഗ്രോബാഗ് തന്നെ മതിയാകും.

 ഞാൻ ഒരുപാട് ചീരകൃഷി ചെയ്തു. അത് വളരെ രസകരമായ ഒരു അനുഭവം ആയിരുന്നു. ധാരാളമാളുകൾ ഈയൊരു സാഹചര്യത്തിൽ കൃഷിയിലേക്ക് ഇറങ്ങിത്തിരിക്കുന്ന ഒരു കാഴ്ചയാണ് നമ്മൾ ഇപ്പോൾ കാണുന്നത്. ഒരുപാട് ആളുകൾക്ക് ധാരാളം സ്ഥലങ്ങളുണ്ട്. അവിടെയൊക്കെ വെറുതെ തരിശായി ഇടുന്ന അതിലും നല്ലത് ഇതുപോലെ ചെറിയതോതിൽ കൃഷികൾ ചെയ്യുക എന്നുള്ളതാണ്. നമുക്ക് വീടിനു വേണ്ടുന്ന അത്യാവശ്യത്തിനുള്ള പച്ചക്കറികൾ നമുക്ക് അവിടെനിന്നും ഉൽപാദിപ്പിക്കാൻ സാധിക്കുന്നതാണ്.

 സ്കൂളുകളിൽ കുട്ടികളെ കൃഷിയിലേക്ക് കൊണ്ടുവരണം എന്നാണ് എന്റെ ഒരു അഭിപ്രായം. ഇന്ന് എല്ലാ സ്കൂളുകളിലും ഇതുപോലെ ഒരു കൃഷിത്തോട്ടംവും ബയോഡൈവേഴ്സിറ്റി പാർക്കുകളും ഒക്കെയുണ്ട്. അത് കുട്ടികളുടെ ഒരു സമഗ്ര വികസനത്തിന് വേണ്ടിയാണ്. മാത്രവുമല്ല കുട്ടികൾ അതിൽ നിന്നും പഠിക്കുകയും മനസ്സിലാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. വിഷമില്ലാത്ത പച്ചക്കറികൾ എല്ലാവർക്കും ലഭിക്കുവാൻ എല്ലാവരും സ്വന്തമായി കൃഷിയിലേക്ക് ഇറങ്ങണം എന്നാണ് എന്റെ അഭിപ്രായം. അത്യാവശ്യം വേണ്ടുന്ന പച്ചക്കറികളെല്ലാം നമ്മുടെ വീട്ടു പറമ്പുകളിൽ നിന്ന് നമുക്ക് ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കാൻ സാധിക്കുന്നതാണ്......

കോഴിക്കോടിന്റെ സ്വന്തം തെരുവ്

 

കോഴിക്കോട് നഗരം ഉണർന്നിട്ടേയുള്ളു .. എങ്ങും മഞ്ഞിന്റെ കണികകൾ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു.  കൊറോണാകാലം ആയതിനാലാവാം ആളുകൾ വളരെക്കുറവാണ് .നിയന്ത്രണങ്ങൾ പാലിച്ചുകൊണ്ടാണ് ആളുകൾ നിരത്തിലേക്കിറങ്ങുന്നത് . വഴിയോരക്കച്ചവടക്കാർ വളരെക്കുറവാണ് . ചെറിയ ചായക്കടകളും പഴങ്ങൾ വിൽക്കുന്ന കടകളും തുറന്നുതുടങ്ങിയിട്ടേയുള്ളു . കൊറോണയെന്ന മഹാമാരി ലോകം മുഴുവനും പടർന്നുപിടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന നാളുകളിലൂടെയാണ് കടന്നുപോയ്ക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് . കോഴിക്കോടിന്റെ സ്വന്തം മിഠായി തെരുവ് ഏകനായി നിൽക്കുന്നു .സാധാരണയായി ധാരാളം ആളുകൾ അതിരാവിലെ ഇവിടേയ്ക്ക് എത്തേണ്ടുന്ന സമയം കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു . ധാരാളം കച്ചവടക്കാരും വഴിയാത്രികരും മറ്റു രാജ്യങ്ങളിൽ നിന്ന് വന്നിട്ടുള്ള ആളുകളെക്കൊണ്ട് നിറയുന്ന ഒരു തെരുവാണ് മിഠായി  തെരുവ് . ഈ സമയത്തു് എന്നെ വളരെയധികം ആകർഷിച്ചത് തെരുവിൻറെ വഴിയോരത്തെ പൂക്കളുടെ കച്ചവടമാണ് . വിവിധതരത്തിലുള്ള പലവർണ്ണങ്ങളിലുള്ള പൂക്കൾ നിരനിരയായി വച്ചിരിക്കുന്നു . ഞാൻ എന്റെ മൊബൈൽ ഫോൺ ഓൺ ചെയ്തു . പൂക്കളുടെ ചിത്രങ്ങൾ ഞാൻ ഓരോ നിരയായി പകർത്തി .

തെരുവ് പൂക്കൾ 

പൂന്തോട്ടം ഉണ്ടാക്കാൻ അറിയില്ലെങ്കിലും പൂക്കളെ ആസ്വദിക്കാൻ പണ്ടുമുതലേ ഇഷ്ട്ടമാണ് . പൂക്കളെ ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട് കുറച്ചുസമയം  അവിടെ  നിന്നു . എല്ലാ മലയാളികളും കൃത്യമായും മാസ്കുകളും സാനിറ്റൈസറുകളും ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട് . എനിക്ക് ആ കാര്യത്തിൽ മലയാളികളെ വളരെ ഇഷ്ട്ടമാണ് . മലയാളികളെ തരം  താഴ്ത്തി കാണുക എന്നത് നമ്മുടെ സമൂഹത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗമാണ് . പക്ഷെ ആരോഗ്യകാര്യങ്ങളിലും മറ്റും നമ്മളെപ്പോലെ മുൻപന്തിയിൽ നിൽക്കുന്ന ഒരു സമൂഹത്തെ ഇതുവരെയും കണ്ടിട്ടില്ല എന്നുതന്നെ പറയാം .പൂക്കളുടെയും മറ്റും സൗന്ദര്യം മതിവരുവോളം ആസ്വദിച്ചു . മിഠായിത്തെരുവിന്റെ അടുത്തേക്ക് പോയി അവിടെ ചുമരുകളിൽ ധാരാളം ചിത്രങ്ങൾ കൊത്തിവെച്ചിരിക്കുന്നതു കാണാം . അത് മറ്റാരും അല്ല ഒരു തെരുവിന്റെ കഥ എന്ന എസ് കെ പൊറ്റക്കാട്ടിന്റെ നോവലിലെ പ്രസിദ്ധമായ കഥാപാത്രങ്ങളാണത് . ഓരോ കഥാപാത്രങ്ങളും എനിക്ക് തിരിച്ചറിയുവാൻ സാധിച്ചു . ഓമഞ്ചി,രാധ ,കുറുപ്പുമാസ്റ്റർ , തുടങ്ങിയ കഥാപാത്രങ്ങൾ . ഒരു തെരുവിന്റെ കഥ നിങ്ങൾ ഇതുവരെയും വായിച്ചിട്ടില്ലഎങ്കിൽ തീർച്ചയായും വായിക്കണം . തെരുവിന്റെ വീഥിയിൽ താമസിച്ചിരുന്ന ഒരുപറ്റം പാവപ്പെട്ടവരുടെ കഥപറയുന്ന നോവൽ ആണത് . സാധാരണക്കാരന്റെ ജീവിതം പറയുന്ന നോവൽ .

ധാരാളം പൂക്കൾ ഇവിടെയുണ്ടെങ്കിലും എനിക്കതിന്റെയൊന്നും പേരുകൾ കൃത്യമായി അറിയുകയില്ല . ഞാൻ ചിത്രങ്ങൾ ഇവിടെ പോസ്റ്റ് ചെയ്യാം .

ഇത് ഏതൊക്കെ പൂക്കൾ ആണെന്ന് നിങ്ങൾക്ക് അറിയുമെങ്കിൽ കമന്റ് ബോക്സിൽ ഇടാൻ മറക്കരുത് കേട്ടോ . വഴിയോരത്തെ ഇത്തരം മനോഹരമായ പൂക്കൾ കാണുമ്പോൾ വീട്ടിലും ഇതുപോലെയൊരു പൂന്തോട്ടം എന്തുകൊണ്ട് നിർമ്മിച്ചുകൂടാ എന്നൊരു തോന്നൽ മനസ്സിൽ ഉണ്ടാവുന്നുണ്ട് . പണ്ട് മമ്മൂട്ടി അഭിനയിച്ച ഉദ്യാനപാലകൻ എന്നൊരു ചിത്രം ഓർമ്മവരുന്നു . ഞാനും ഉദ്യാനപാലകനിലെ മമ്മൂട്ടിയെപ്പോലെ ചിന്തിച്ചുതുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു . തീർച്ചയായും എനിക്കും നല്ലൊരു ഉദ്യാനമുണ്ടാക്കാൻ സാധിക്കും എന്നൊരു പ്രതീക്ഷ എന്റെ മനസ്സിൽ ഉണ്ട്. ഏതായാലും ഈ മനോഹരമായ പൂക്കൾ അല്പനേരത്തേക്കെങ്കിലും ഒത്തിരി ചിന്തിപ്പിച്ചു...... പൂക്കൾ മനസ്സിന് സന്തോഷവും നൈർമല്യവും സുഗന്ധവും നൽകുന്നു .

വീട്ടിൽ ചെറിയ തോതിൽ ചീര കൃഷി

ഞാനൊരു വലിയ കൃഷിക്കാരനൊന്നുമല്ല കേട്ടോ 

നമ്മുടെ വീടുകളിൽ ലളിതമായി  ചെയ്യാൻ സാധിക്കുന്ന ഒരു കൃഷിയാണ് ചീരകൃഷി. ഞാൻ ചെറിയ ഒരു ഗ്രോ ബാഗെടുത്തു അതിൽ മണ്ണു നിറച്ചു അൽപ്പം വെള്ളം കുടഞ്ഞു മണ്ണ് ഇളക്കിക്കൊടുത്തു അതിനുശേഷം അതിലേക്ക് ചീരവിത്തുകൾ പാകികൊടുത്തു. ശേഷം വെള്ളം തളിച്ചുകൊടുത്തു. 

അൽപ്പം ഉയരത്തിൽ വേണം ഗ്രോ ബാഗ് വയ്ക്കുവാൻ ഉറുമ്പുകൾ കയറാതിരിക്കുവാൻ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കണം. തുടർന്ന് ദിവസവും വെള്ളം നനച്ചുകൊടുക്കുക വെള്ളം നനയ്ക്കുമ്പോൾ കുടഞ്ഞൊഴിക്കുക ഇല്ലെങ്കിൽ ചീര പെട്ടന്ന് പിഴുതു പോരും കേട്ടോ . ആട്ടിൻ കാഷ്ഠമോ ചാണകമോ കോഴിക്കാഷ്ടമോ അടുക്കളയിലെ പച്ചക്കറി വെസ്റ്റ് തുടങ്ങിയവ വളമായി ഇട്ടുകൊടുക്കാം. ഒന്ന് രണ്ട് ആഴ്ചകൾ കൊണ്ട് ഇവൻ കയറിവരും. നല്ല ശുദ്ധമായ ചീര യാതൊരുവിധ കീടനാശിനികളും ചേർക്കാത്ത നല്ല ശുദ്ധമായ ചീരയില. 

ചീരത്തോരൻ വയ്ക്കാം, ചീരക്കറി വയ്ക്കാം, നിരവധി വിഭവങ്ങൾ വയ്ക്കാം ശരീരത്തിന് വളരെ ഗുണകരമാണ്. ഞാൻ എനിക്ക് ഒഴുവുകിട്ടിയ ദിവസം പരിശീലിച്ചതാണ് കേട്ടോ എല്ലാവർക്കും ട്രൈ ചെയ്തുനോക്കാം.